Igrexa neoclásica levantada sobre un templo da época do Arcebispo Xelmírez (s. XII). Construído a finais de o s. XVIII, a fachada, obra de Melchor de Prado e Mariño, remata en 1823. É de planta rectangular con muros de cadeirado en granito e cuberta de tella. A fachada segue o típico esquema clasicista repetido nas mellores edificacións neoclásicas do casco antigo da cidade: catro pilastras acanaladas de orde xónica sosteñen un cornixamento, enmarcando a fachada presidida por un grande óculo, sobre o que se levanta o remate en frontón triangular e dúas pequenas torres laterais a xeito de campanarios. No interior, a Capela das Dores ou "Capela dos Axusticiados na que oraban os condenados á forca, e onde eran depositados posteriormente os seus cadáveres antes da súa inhumación.

Núcleo urbano. Casco histórico.