Construción barroca de mediados do século XVIII de grandes dimensións en perpiaños.

A fachada caracterízase pola súa planitude e racionalidade escurialense, sendo o único lugar de decoración o soportal da entrada. O claustro foi realizado polo arquitecto fray Domingo Antonio de Puga. Componse de galerías organizadas por 72 arcos de medio punto entre pilastras. A igrexa foi concibida con deseño austero en planta e alzado. A portada concentra o maior despregamento ornamental do edificio. Presenta unha decoración xeométrica, sendo unha simplificación da portada do convento de Santa Clara da cidade de Santiago.

A porta está rodeada por un marco reafundido, creándose o claroscuro típico do barroco. No lintel destaca unha vieira. Sobre a entrada sitúase unha fornela que alberga a imaxe de Santa Clara; a un nivel superior obsérvase unha ventá e a imaxe do Padre Eterno, rodeado de volutas, nubes e coroado co triángulo simbólico da Trinidad.

No seu interior presenta unha planta en cruz latina, con nave de dous tramos, cruceiro e presbiterio rectangular.