Esta capela, pegada ao convento de San Francisco polo seu lado norte, erixiuse entre 1681 e 1706 seguindo as trazas dadas polos arquitectos Domingo de Andrade e Diego de Romay. O templo é de planta rectangular, de nave única e cuberta con bóveda de canón reforzada por arcos faixóns. A cabeceira, de planta rectangular, péchase cunha cúpula sobre pilastras toscanas. Un pequeno coro levántase aos pés do templo.

O acceso á rúa facilítase por unha porta aberta no muro oriental, mentres que a occidental se articula por medio de cinco arcos que, funcionando a xeito de solios, se destinan a enterramentos e articulan os cinco corpos da nave. A fachada, de gran sinxeleza, remata cun campanario de planta rectangular, arcos de medio punto e coroado con cupuliña. A revocadura cobre os muros do templo, con excepción dos elementos en cadeirado de granito que bordean os vans.