A medida que se avance neste adestramento, incorporaranse as saídas ao monte e escolleranse terreos con subidas e baixadas que preparen os nosos músculos para a peregrinación.

Tamén é aconsellable que na última fase do adestramento se probe a realizar as camiñadas coa mochila cargada para observar a resistencia do noso corpo se o peso é excesivo e para habituarnos a este elemento, que pode chegar a condicionar a marcha.

Nos casos nos que non se poida realizar unha preparación previa, a toma de contacto co Camiño debe ser moi suave; é dicir, minimizaranse esforzos nas primeiras etapas e aumentarase a intensidade gradualmente, consonte as nosas capacidades.

Cando se seleccione o calzado, hai que ter en conta que este ha de ter unha sola dura e que a calcañeira non deberá ser demasiado branda, xa que isto favorecería a aparición de lesións; por exemplo, no tendón de Aquiles. Aínda que debe suxeitar o nocello, non se aconsella que exerza demasiada presión, pois isto sería contraproducente. É importante tamén seleccionar botas con rebaixe na parte posterior da cana.

Ademais, podemos incorporar outro tipo de calzado para os momentos de descanso, como poden ser unhas zapatillas, unhas sandalias ou unhas chancletas, moi adecuadas para relaxar e refrescar os pés fatigados polo esforzo.

E tamén se ha de ter en conta, para a súa colocación, o terreo polo que se transite. Así, en subidas pronunciadas, será necesario afrouxar o cinto para facilitar a respiración, mentres que nos descensos apertarase un pouco máis á cintura para descansar os ombreiros e non forzalos.

Por exemplo, para estirar os xemelgos de forma conveniente, apoiaremos as mans contra a parede e iremos pousando gradualmente toda a planta dos pés, ata que comecemos a notar certa tensión na parte posterior do xeonllo.

Un elemento de grande importancia á hora de evitar danos é o emprego dun bordón (pau ou vara) que nos servirá de axuda para suxeitarnos en terreos dificultosos e mesmo para tentear a estabilidade do camiño. O apoio no bordón pode evitar a aparición de tendinites.

Os sobreesforzos ou as posturas incorrectas poden derivar en lesións que dificulten a progresión no Camiño. O máis aconsellable é, de ser posible, acudir a un fisioterapeuta para que este avalíe o alcance da lesión e o tratamento máis conveniente.

Algunhas das lesións máis comúns entre os peregrinos son as tendinites, as escordaduras e as artrites traumáticas. Estas últimas teñen maior incidencia nos membros inferiores e, ás veces, prodúcense microtraumatismos nas articulacións que acaban xerando un cadro de dor e inflamación. Por exemplo, tras descensos pronunciados e prolongados (coma na zona de Triacastela, no Camiño Francés) son os xeonllos os que máis sofren e acusan este esforzo. E se a un descenso intenso lle unimos a realización de etapas longas e o peso co que se carga diariamente, haberá máis risco de sobrecargar e de lesionar os xeonllos.

Por isto, é fundamental planificar as etapas en función tamén do tipo de terreo polo que vaian discorrer. Deste xeito, en tramos de longas e continuadas pendentes é preferible reducir os quilómetros que fagamos, liberarnos de pesos excesivos e dosificar ben o esforzo. Co coidado adecuado mediante antiinflamatorios e frío local, as artrites traumáticas non deben ser un inconveniente para continuar na ruta, pero o esencial é manter as técnicas preventivas que se describiron.

As vendaxes compresivas colocaranse se se produciron pequenas roturas de fibras e, nestes casos, hai que consultar sempre cun médico e cun fisioterapeuta para que valoren as posibilidades de encarar o resto do Camiño.

Un tipo de tendinite moi frecuente entre os peregrinos é a que se produce no tendón de Aquiles, que afecta á parte posterior do talón e que pode chegar a ser moi dolorosa. Algunhas das causas que a producen, e que han de evitarse na medida do posible, son camiñar por terreos en costa arriba prolongados e tamén empregar calzado inadecuado. Non debe empregarse un calzado que se cinga en exceso ao nocello, xa que faría presión directamente sobre o tendón, nin con calcañeiras demasiado brandas. Ademais, aconséllase empregar solas duras, sen sistemas de aire ou amortecemento no talón. E, de empregar botas, estas han de ter rebaixada a cana pola parte posterior.

Para minimizar o risco de lesión do tendón de Aquiles, na preparación ou adestramento previo para facer o Camiño non se debe esquecer realizar exercicios que favorezan a estirada deste tendón, cun aumento progresivo da intensidade. Isto é fundamental no caso das mulleres que adoiten usar zapatos de tacón na súa vida diaria, pois o seu talón está habituado a unha estirada mínima. É por iso polo que este tipo de tendinite deriva, a maior parte das veces, da diferenza de altura do tacón que calzamos, xa que o cambio a un calzado plano produce unha maior elongación do tendón, que se acentúa nos tramos costa arriba.

É habitual que a molestia ou a dor comece polas mañás e que desapareza durante a camiñada, para volver con maior intensidade ao final da etapa e unha vez finalizada esta. Ás veces, pode chegar a impedir a marcha, xa que se fai permanente. Para paliar a dor pode colocarse xeo e antiinflamatorios, aínda que sempre baixo supervisión médica. Para tratar as dores producidas por unha tendinite deste tipo é aconsellable a visita a un fisioterapeuta.

De novo é importante evitar o exceso de peso, xa que unha sobrecarga pode provocar a rotura do ligamento, o que significaría un agravamento da lesión. O tipo de calzado tamén é fundamental para evitar este tipo de contratempos. Así, será preferible empregar botas que suxeiten o nocello, pero que non exerzan unha presión excesiva.

Para o tratamento desta lesión ha de diferenciarse a escordadura simple da escordadura con rotura de ligamentos, sexa parcial ou total. Para a escordadura simple é suficiente aplicar xeo de forma local e repousar un par de días, pero cando existe rotura non pode proseguirse a marcha en ningún caso, e estamos obrigados irremediablemente a abandonar a peregrinación.

Tanto si caminamos como si vamos en bicicleta, los últimos días de preparación han de dedicarse a observar cómo nos desenvolvemos con peso; de esta forma, es aconsejable incorporar alforjas cargadas a los recorridos diarios. Esta medida también sirve para acostumbrarnos a la carga y al volumen, a mantener una estabilidad. En bicicleta es conveniente reducir el peso al máximo, llevando por tanto lo realmente imprescindible.