Eu pensaba: Meu Deus, como pode existir tanta natureza, tantas cousas fermosas!

Persoas vivindo nunha vila onde só hai dúas casas. Chamábame moito a atención que comían só do seu horto. Non van nin a un supermercado!

Puxen no perfil do meu whatsapp: ''Quero sentir o que se necesita para ser feliz”. E eu sentino. Levaba dous pantalóns, tres camisetas, e nada de maquillaxe.

Logreino. Non o podo crer. E coa dor que tiña nos pés...; era coma se me quitasen os ósos, non era unha dor normal. Pero sentinme moi, moi feliz.